تصویر محمد امین و بابای شهیدش ، این روزها بدجور مرا به هم ریخته است. نوشتم ،شاید کمی آرام شوم. اگر گرمی ِ این لبخندِ حسین طحان نظیف آتشم نزند.

به بابایت افتخار کن محمد امین

محمد امین عزیزم ، سلام

سلامم هم گرم است و هم سرد. گرمی اش مال اشک هایی است که همین ابتدای نوشتن دارد جاری می شود و سردی اش مال این انگشت های سرد که همین ابتدا لرزشش را دارم احساس می کنم.

رسم است که بعد از سلام ، بگویند : حالت چطور است؟

و اگر من نگفتم ، خرده مگیر. آخر این روزها ، حال و روزت را می دانم. می دانم این روزها حالت خوب نیست و اگر بگویم حالت چطور است سوال بیهوده ای پرسیده ام.

محمد امین جان

اینگونه که می گویند ، باید 7 ساله باشی.

بچه های 7 ساله امروز ، با بچه های 7 ساله دوره ما خیلی فرق دارند. فهمشان . درکشان. حرف زدنشان. هوش و ذکاوتشان. همه چیزشان فرق می کند با دوره ما.

پس نگران این نیستم که این سطرها را ندانی و نفهمی. ممکن است واژه هایش کمی کودکانه نباشد ،اما نگران این هم نیستم چون تویی که فرزند شیرمردی چون حسین هستی ، حتما بابایت از همان سال های اول ، مرد بارت آورده است. جوری بارت آورده است که مفهوم واژه های مردانه را زودتر یادبگیری. جوری بارت آورده است که کم نیاوری در برابر سختی ها. آخر خلبان ها دوست دارند پسرانشان زودتر بزرگ شوند. زودتر مرد شوند.

نمی دانم این روزها برای نبودن بابا ، چه دلیل هایی برایت آورده اند؟

بقیه حرف هایم با محمد امین را در ادامه مطلب بخوانید

دانلود فیلم آخرین مصاحبه تلویزیونی شهید در ادامه مطلب